Fatboy (waar ga je met dat meisje naartoe?)

Mooie uitvinding: Marktplaats. Ik heb er al heel wat gekocht en verkocht. Zo ook enkele minuten geleden. Er stond een meisje voor de deur. Er was even wat mailverkeer aan voorafgegaan, over adres en tijd enzo. Maar pas vanmiddag had ik de advertentie erop gezet: Fatboy original, rood, z.g.a.n. Vrij snel kwam het bericht, iemand wilde 'm wel komen halen, vanavond al. Fijn, want hij ligt nogal in de weg, sinds dochter op haar verjaardag een hangstoel heeft gekregen (zo'n rieten gevaarte aan een metalen ketting, waarin je een beetje kunt schommelen zodat het best dichtbij de ervaring van een schommelstoel op een Amerikaanse veranda komt; afijn, zo'n ding dus). Maar het laatste mailtje van de koper vond ik enigszins verontrustend: ze kwam met de tram. Ai. Hoe ging ze zo'n Fatboy dan meenemen? Ik nam me stevig voor me niet weer als reddende chauffeur op te werpen; zo heb ik al eens mensen die een tweepersoonsbed kwamen kopen en geen auto bij zich bleken te hebben (?) helemaal naar huis gereden. Was aan benzine nog meer kwijt dan de verkoop van het bed me opleverde. Dat ging ik dus niet weer doen. Ik moet toch een beetje zakelijk worden; anders loop ik nooit binnen. Afijn, daar was ze. En ach, ik smolt al meteen. Zo jong, zo net op kamers. Het geld al afgegeven nog voor ze de Fatboy had gezien. En voor ik het wist, was ze alweer weg. De donkere straat in. Nee, het ging wel. De tram was niet ver, zei ze dapper. Het rode gevaarte droeg ze half voor zich uit, half over zich heen. Zou ze 't halen? Ik wist me nauwelijks raad met mijn ontroering over zoveel dapperheid; meisje toch. Zal ik je niet even naar huis brengen?, wou ik nog roepen. Maar ze was al om de hoek verdwenen. En natuurlijk kan ze 't. En op een dag heeft ze ook zo'n huis, net als ik. En staan er meisjes aan de deur, net als zij vroeger, die hun net veroverde kamer inrichten met zelfstandig opgehaalde spullen. Zo gaat dat. Ze redt 't wel.

Stress

Ik krijg de laatste dagen steeds berichten van onbekende volgers. Die-en-die is now following you on twitter. Kan niet ontkennen dat ik me dan enigszins gevleid voel. Maar vraag me vaak af: waarom? Hoe komen ze aan mij? Zo kreeg ik gisteren een bericht van stressnederland; die ging mij volgen. Help! Daar kreeg ik pas echt stress van. Hoe weten zij dat ik gestrest ben? Kunnen ze dat via mijn twitterberichten voelen? Een soort twittervariant van astro-tv, maar dan echt? Wie of wat had mij verraden? Wat een eng ding is het ook eigenlijk, dat twitter; je hele leven ligt op straat. Je kunt ook niks meer verborgen houden. De stress kwam inmiddels als stoom uit m'n oren. Ik wilde al bijna mijn hele account de deur uitgooien, toen ik me realiseerde dat die jongens natuurlijk alle tweets scannen op het woord stress. En had ik niet onlangs iets getwitterd over eczeem en stress en zo. En dat ik zo niet in een tennisrokje kon verschijnen terwijl het net blotebenenweer is (beter bekend als rokjesdag). Bij deze wil ik even laten weten dat het allang over is. Ik heb al een nieuw tennisrokje gekocht, en 1 april dartel ik zo het veld (sorry, the court) op. En al heb ik een hele winter geen les gehad, noch getennist, daar ben ik NIET gestrest over. Ik herhaal: NIET GESTREST. Als beloning wil ik nu graag een berichtje ontvangen: stressnederland is unfollowing you. Thanks. Da's een hele zorg minder.

Retourtje Spanje

Nog een beetje brak. Korte nacht, na een flamenco concert in Carré. Wist eigenlijk niks van flamenco. Maar onze ‘Spaanse vrienden’ uit Naaldwijk zijn fan. We leerden ze kennen op een camping aan de Costa Brava, twee jaar geleden. En hoewel we nogal verschillend zijn, klikte het meteen. Misschien dat de vrijheid ver van huis daarbij een rol speelde? Thuis lijkt het belangrijk dat er een overeenkomst is in hobby’s, opleiding, leefstijl of iets dergelijks. Maar hier telde alleen: samen eten en drinken; vooral veel van allebei. Meer niet. Hoe dan ook, zij danst al jaren flamenco (zij flamencodanst al jaren?). En zo nodigde ze ons uit voor een avond Estrella Morente. De beroemde flamenco zangeres… Had er nog nooit van gehoord eigenlijk. Maar in het kader: doe eens andere dingen dan je normaal doet, gingen we gewoon. Geen idee wat ons te wachten stond. Maar nu ben ik om. Ik ben fan. Al na één avond! Wat een vrouw, wat een stem, wat een uitstraling. Klaagzangen, liefkozingen, woede-uitbarstingen, opzwepend gestampvoet. Ik wilde meeklappen, meestampen, meedoen! Na twee uur kwamen we gelouterd Carré uit. Niet duur toch, zo’n retourtje Spanje!

Eigen naam

Een vriendin van mij is gescheiden. Daar is op zich niks vreemds aan. Kan ons allemaal overkomen. Maar het vreemde is, vind ik, dat ze nog steeds zijn naam draagt. Of beter kan ik zeggen: ooit zijn naam heeft aangenomen. Want daar begint het natuurlijk. Ik heb dat echt nooit begrepen. Sinds dat niet meer vanzelfsprekend het geval is, doe je het gewoon niet! What's in a name? Nou veel! Samenwonen, trouwen, kinderen krijgen; het gaat allemaal gepaard met concessies, maar die doe je met liefde. Maar je naam afstaan, dat is zoiets als jezelf uitvegen met een grote bordenwisser op een droog schoolbord, terwijl het nare gepiep in je oren blijft hangen. Waarom, wil ik steeds vragen, als ik iemand tegenkom die dezelfde achternaam heeft als haar man. Waarom? Leg het uit, ik begrijp het niet!
Nu ken ik ook vrouwen die zo principieel op hun eigen naam staan, dat hun kinderen de achternaam van de vrouw krijgen, en niet van de man. En die begrijpen weer niet waarom ik dat te ver vind gaan. Weer wat al te agressief vind. Alsof je die man wilt uitwissen: kijk eens, zelf gemaakt. Niemand bij nodig! Kortom, voer voor psychologen. En discussie. Wie biedt?
Ik ben nu wel bang dat die vriendin heel boos wordt. En mij met een grote bordenwisser...

Huisje aan zee

Gedoucht. Het is nog vroeg. De rest van het gezin ligt nog diep onder de dekens. Maar ik kan nooit blijven liggen. Thuis al niet, en hier al helemaal niet. De zee die zo dichtbij is, en die mij lokt. Ik moet eruit! Ik ga even aan de keukentafel zitten. En zie door alle ramen rondom een straffe wind en een scherpe zon. Lekker. Jas aan, sjaal hoog en lopen maar. Het park over, een zwaar houten hek door, en dan het schelpenpad. In minder dan vijf minuten sta ik middenin de duinen. Hoor vogels. En verder alleen maar wind. Denk: zee, rust, kracht, adem, ruimte. Een woordspin zou dochter dat noemen. Op die woorden loop ik verder. Een zandpad, pijnbomen, een bankje en daar… is de zee. Ik ga nog net niet rennen. Maar het voelt elke keer als thuiskomen.

Cito-loterij

Dochter heeft vorige week de cito-toets gedaan. Samen met 7.000 andere kinderen in Amsterdam alleen al. Landelijk weet ik het even niet, maar ik vind dit getal al behoorlijk indrukwekkend. Nu is het afwachten wat de score is. Wie verzint er zoiets? Ik zie mezelf nog zitten, honderd jaar geleden (oké, vijfendertig), op een zonnige dag, met blote benen op het schoolmuurtje (dus deden ze dat later in het jaar dan nu blijkbaar). Zo bang dat ik het verknald had. Stiekem gebedjes richting hemel sturend (het was een christelijke basisschool): Lieve Heer, als ik naar het lyceum mag, dan zal ik nooit meer mijn zus pesten, nooit meer… enzovoorts. Weet niet meer wat ik beloofde, en ook niet of ik me daar aan gehouden heb (zal m’n zus eens vragen). Maar naar dat lyceum ging ik wel. Maar zo gaat het nu niet. Want met de uitslag is de ellende nog niet over. Want dan is er nog een loting in het spel. Dat is toch helemaal niet te geloven. Heb je alles goed gedaan, de cito overleefd; doe je ineens mee aan een loterij. Gelukkig heeft dochter voorrang, dubbel zelfs: zowel qua schooltype, als qua broer. Fijn, als je naar de school van je broer wilt. Maar dat wil ze eigenlijk niet. Maar beter van wel, houden we haar voor. Want de loting is dit jaar nog erger dan voorgaande jaren: 800 kinderen van de 7.000 gaan buiten de boot vallen, is de voorspelling. Da’s bijna 1 op de 10! We hebben er maar een rekensom bijgehaald om de keus voor haar (en onszelf) te versimpelen, een soort redactiesom is het eigenlijk: school A krijgt een 9, school B van broer een 7. Als je gokt op A, en je grijpt ernaast, dan loop je ook B mis (die zit zeker vol), en heb je grote kans op een 5 of lager (een rotschool waar je niet heen wilt, of die helemaal in IJmuiden of Purmerend ligt…). Herkansen is er niet bij. Kortom: ga voor die 7. Maar klopt die som wel? Eieren voor je geld kiezen, of helemaal voor die A gaan… Wat is wijsheid? Op beide scholen krijgen ze filosofie, dat dan weer wel. 

Kleedhokje

Verdorie: verkeerde keuze, op mijn 'vrije' maandagmiddag-voetbal-uurtje. Ik zou meteen aan de koffie en aan de laptop. Maar heb nu nog maar tien minuten, voor de parkeermeter gaat gillen. Maar ja hoor, aan het bordje 'sale' van de sportwinkel kon ik weer eens geen weerstand bieden. Ik zei hardop tegen mezelf: ik heb niks nodig. En toch liep ik naar binnen. Raar hoor. Ik wíl helemaal niet, ik mág helemaal niet (moneywise), en ik dóe het toch. Mannen kunnen dat niet begrijpen, maar veel vrouwen wel (hoop ik). En een kwartier later stond ik me in foute, te krappe en lelijke renbroeken, tennispakken en algemene sportspullen (voor op de camping ofzo) te hijsen. Te heet, geen zin om te passen en chagrijnig van het lelijke licht. Gelukkig was er niks bij. En kon ik met een opgelucht gevoel aan een ramp te zijn ontsnapt de winkel verlaten: pffff, weer geld bespaard! Geen tijd helaas, die ben ik kwijt. Hopelijk komt die wijsheid me ook nog eens aanwaaien. De volgende keer loop ik dus met opgeheven hoofd de Ausverkauf borden voorbij, al schreeuwen ze nog zo hard. Ik trap er niet meer in! Nog maar een koffie dan; goede voornemens moet je meteen vieren voordat je ze vergeten bent.