De boot in

Het zal de meeste mensen niet ontgaan zijn: we hebben een bootje! Vorige week donderdag (een vrije Hemelvaartsdag) gingen we kijken bij twee broers in de buurt van Nieuwkoop. Op Marktplaats prezen zij een 'prachtig overnaads tourbootje' aan. Hoewel we ons hadden voorgenomen niet spoorslags akkoord te gaan met prijs en product, gingen we ter plekke overstag. Niet handig voor de onderhandelingspositie. Dus dat lieten we ook maar zitten. We wilden 'm! Een van de broers bood aan 'm meteen te brengen. En zo reden we een uurtje later over de A9 weer terug naar huis, met achter ons een auto met trailer en boot. Onze boot! Een beetje onwerkelijk was het wel. Zo ga je kijken, zo heb je een boot. En natuurlijk had ik er niet bij stilgestaan dat het niet bij de aanschaf van een boot en motor zou blijven. Zo is de lighaven nog best een duur grapje. En moeten we op zoek naar een dekzeil, wat nog niet meevalt; noch om te vinden, noch om te bekostigen. Maar ja, dan heb je ook wat. Gistermiddag kreeg ik van zoon een sms'je: 'Even varen?' En zo voeren we een half uur later in ons eentje over de Sloterplas. Motor uit, benen in het water en kijken naar overvliegende meeuwen. Instant-vakantiegevoel. Iedere dag bereikbaar. En als ik me nu weer eens afvraag of de toekomst voldoende klussen gaat brengen als zzp'er, dan heb ik voorlopig een eenvoudige oplossing:'Dan verkopen we toch gewoon de boot!'

Muntthee

Zag net dat Opzij een verhaal aankondigt over munttheemoeders. Moeders die hun kind naar de crèche brengen, om vervolgens op een terrasje muntthee te gaan drinken. Voordat ze op de bakfiets stappen voor de yogales. Lachen natuurlijk, je komt ze hier in Amsterdam bij bosjes tegen, die munttheemoeders. Maar soms ben ik er zelf ook een, vrees ik. Gelukkig heb ik geen crèchekinderen meer en ook geen bakfiets; nooit gehad ook, zo'n bakfiets. Maar verder kan ik me er wel wat bij voorstellen. Zo was ik laatst met een vriendin (ook zzp'er) op het terras van de Ysbreeker. We dronken koffie verkeerd (daar hoef je nog geen Latte te zeggen), maar gingen over op muntthee (precies: na de verse jus). En na het broodje gingen we over op een taartje. En het was zomaar een donderdag. Een werkdag. Voor de vorm had ik graag mijn laptop (een Mac, net als tien andere vrouwen en mannen om ons heen) op de terrastafel gezet; dan leek het nog wat. Maar dat excuus hadden we ook al niet. En die vriendin vertelde over yogales op maandag, en tennisles op vrijdag... Ai! Het is maar goed dat Opzij ons niet zag zitten. De volgende keer gaan we meteen aan het bier!

Vertrek

De Wester slaat vijf uur. Tijd voor een afscheidswijntje bij een vriendin om de hoek. Ze vertrekt vrijdag voor een paar maanden (!) naar hun familiehuis in Noord-Spanje. Ik krijg acuut zin om mee te gaan. Als altijd trap ik weer in de romantiek van 'koffers pakken', 'naar de zon reizen', 'niks hoeven'. Maar de werkelijkheid is altijd praktischer, gewoner, teleurstellender. Er zijn kleine kinderen bij; er is een lange reis voor de boeg; er moet daar ook gekookt, en een huis schoongehouden; er is nog geen zicht op een nieuwe baan (voor haar), of een nieuwe opdracht (voor hem); van die dingen. Maar toch! Een paar jaar geleden was er een echt afscheid, omdat ze 'voor altijd' naar Spanje zouden emigreren. Toen stond ik daar (ook) jaloers te wezen. Maar binnen een jaar waren ze alweer terug. Het leven was er arm en hard, en de mensen 'achtergebleven', om het zo maar eens te noemen. Maar ja, hoe moet je het anders noemen. Vriendin T. werd er zo'n beetje gekeurd alsof ze een paard was. Waren haar tanden oké? Had ze wel heupen die breed genoeg waren voor een kind dat in de toekomst haar leven zin zou moeten geven? De vrouwen en de mannen waren op feesten en partijen nog strikt gescheiden. De vrouwen droegen binnenshuis alle dagen van de week een schort en pantoffels. Ze voelde zich decennia teruggeslagen, en van de stad een dorp in geslingerd. Nu wonen ze vlakbij de Rozengracht. En horen de Wester slaan door de ramen. Amsterdam. Daar voelen ze zich thuis. Maar nu en dan trekt Spanje toch. Dan gaan ze. En dan wil ik weer mee. Het is een hardnekkige romantiek, dat vertrekken.

Long time

Tjee, dat is lang geleden. Sorry mensen, dit is funest. Ik weet het. U haakt natuurlijk af als er zo lang geen nieuwe berichten volgen. Zo'n gat laten vallen is het tegenovergestelde van een cliffhanger, ik begrijp het. Maar er kwam even wat tussen: een sleutelbeenbreuk van zoon na een snowboarduitstapje met school (terwijl het buiten 25 graden was; dat is vragen om problemen), en daardoor een vakantie die geannuleerd moest worden. En in die vakantieweek, die ons weliswaar niet in een camper naar Zweden bracht, deden we alsof we niet thuis waren. Laptop uit, telefoon uit. En zo brachten we - dankzij het mooie weer - een week door op het dakterras. We konden er zelfs de deurbel niet horen. En in Ikea, Loods 5, tuincentrum Osdorp, tuincentrum Het Oosten en nog zo wat (bij)zaken. Want je moet wat met je niet-uitgegeven vakantiegeld. En zo zijn we nu een elektrische koffiebonenmaler (lekker!), een tarp (voor dat dakterras), een poef (je moet toch met je benen omhoog voor het betere bijkomen) en bloemen, kruiden en planten rijker.
We hadden alleen geen tijd die laatste categorie in een pot te zetten. Dus die staan ons nu aan te staren. Als een kleine herinnering aan een vakantie die niet doorging en toch een vakantie werd. Hoe dan ook: wij plannen voorlopig geen reisjes meer. We doen alleen nog maar aan 'op de bonnefooi', en e-ven-tu-eel een last-second reis (een last-minute reis is te veel risico). Gelukkig regent het inmiddels (die planten gaan heus niet dood). En duurt het nog maanden voor de eerste sneeuw valt. Voor een volgende botbreuk...

Fatboy (waar ga je met dat meisje naartoe?)

Mooie uitvinding: Marktplaats. Ik heb er al heel wat gekocht en verkocht. Zo ook enkele minuten geleden. Er stond een meisje voor de deur. Er was even wat mailverkeer aan voorafgegaan, over adres en tijd enzo. Maar pas vanmiddag had ik de advertentie erop gezet: Fatboy original, rood, z.g.a.n. Vrij snel kwam het bericht, iemand wilde 'm wel komen halen, vanavond al. Fijn, want hij ligt nogal in de weg, sinds dochter op haar verjaardag een hangstoel heeft gekregen (zo'n rieten gevaarte aan een metalen ketting, waarin je een beetje kunt schommelen zodat het best dichtbij de ervaring van een schommelstoel op een Amerikaanse veranda komt; afijn, zo'n ding dus). Maar het laatste mailtje van de koper vond ik enigszins verontrustend: ze kwam met de tram. Ai. Hoe ging ze zo'n Fatboy dan meenemen? Ik nam me stevig voor me niet weer als reddende chauffeur op te werpen; zo heb ik al eens mensen die een tweepersoonsbed kwamen kopen en geen auto bij zich bleken te hebben (?) helemaal naar huis gereden. Was aan benzine nog meer kwijt dan de verkoop van het bed me opleverde. Dat ging ik dus niet weer doen. Ik moet toch een beetje zakelijk worden; anders loop ik nooit binnen. Afijn, daar was ze. En ach, ik smolt al meteen. Zo jong, zo net op kamers. Het geld al afgegeven nog voor ze de Fatboy had gezien. En voor ik het wist, was ze alweer weg. De donkere straat in. Nee, het ging wel. De tram was niet ver, zei ze dapper. Het rode gevaarte droeg ze half voor zich uit, half over zich heen. Zou ze 't halen? Ik wist me nauwelijks raad met mijn ontroering over zoveel dapperheid; meisje toch. Zal ik je niet even naar huis brengen?, wou ik nog roepen. Maar ze was al om de hoek verdwenen. En natuurlijk kan ze 't. En op een dag heeft ze ook zo'n huis, net als ik. En staan er meisjes aan de deur, net als zij vroeger, die hun net veroverde kamer inrichten met zelfstandig opgehaalde spullen. Zo gaat dat. Ze redt 't wel.

Stress

Ik krijg de laatste dagen steeds berichten van onbekende volgers. Die-en-die is now following you on twitter. Kan niet ontkennen dat ik me dan enigszins gevleid voel. Maar vraag me vaak af: waarom? Hoe komen ze aan mij? Zo kreeg ik gisteren een bericht van stressnederland; die ging mij volgen. Help! Daar kreeg ik pas echt stress van. Hoe weten zij dat ik gestrest ben? Kunnen ze dat via mijn twitterberichten voelen? Een soort twittervariant van astro-tv, maar dan echt? Wie of wat had mij verraden? Wat een eng ding is het ook eigenlijk, dat twitter; je hele leven ligt op straat. Je kunt ook niks meer verborgen houden. De stress kwam inmiddels als stoom uit m'n oren. Ik wilde al bijna mijn hele account de deur uitgooien, toen ik me realiseerde dat die jongens natuurlijk alle tweets scannen op het woord stress. En had ik niet onlangs iets getwitterd over eczeem en stress en zo. En dat ik zo niet in een tennisrokje kon verschijnen terwijl het net blotebenenweer is (beter bekend als rokjesdag). Bij deze wil ik even laten weten dat het allang over is. Ik heb al een nieuw tennisrokje gekocht, en 1 april dartel ik zo het veld (sorry, the court) op. En al heb ik een hele winter geen les gehad, noch getennist, daar ben ik NIET gestrest over. Ik herhaal: NIET GESTREST. Als beloning wil ik nu graag een berichtje ontvangen: stressnederland is unfollowing you. Thanks. Da's een hele zorg minder.

Retourtje Spanje

Nog een beetje brak. Korte nacht, na een flamenco concert in Carré. Wist eigenlijk niks van flamenco. Maar onze ‘Spaanse vrienden’ uit Naaldwijk zijn fan. We leerden ze kennen op een camping aan de Costa Brava, twee jaar geleden. En hoewel we nogal verschillend zijn, klikte het meteen. Misschien dat de vrijheid ver van huis daarbij een rol speelde? Thuis lijkt het belangrijk dat er een overeenkomst is in hobby’s, opleiding, leefstijl of iets dergelijks. Maar hier telde alleen: samen eten en drinken; vooral veel van allebei. Meer niet. Hoe dan ook, zij danst al jaren flamenco (zij flamencodanst al jaren?). En zo nodigde ze ons uit voor een avond Estrella Morente. De beroemde flamenco zangeres… Had er nog nooit van gehoord eigenlijk. Maar in het kader: doe eens andere dingen dan je normaal doet, gingen we gewoon. Geen idee wat ons te wachten stond. Maar nu ben ik om. Ik ben fan. Al na één avond! Wat een vrouw, wat een stem, wat een uitstraling. Klaagzangen, liefkozingen, woede-uitbarstingen, opzwepend gestampvoet. Ik wilde meeklappen, meestampen, meedoen! Na twee uur kwamen we gelouterd Carré uit. Niet duur toch, zo’n retourtje Spanje!